بسم الله الرحمن الرحیم


سال‌روز ربوده شدنش بود که پیامکی برایم ارسال‌شد: 

«هر وقت که نامت می‌آمد، می‌گفتیم "اللهم فک کل اسیر"

آه یادش به خیر با ذکر "رد کل غریب" چه حالی داشتیم

خدایا چه عالمی داشت، آهنگ ندای «"تو را من چشم در راهم..."

راستی تو در این سال‌ها که اسیر بودی، می‌خواهی باور کنم که تو در بند قذافی ماندی، نه...

آه معشوق چمران، چقدر دلم برایت تنگ‌شده...

9شهریور، سالروز ربودن نابغه ایرانی و امام مقاومت، امام موسی‌صدر...»

دلم گرفت از این پیام، 30 سال از ربوده‌شدنش به دست آن مردک دیوانه و خودشیفته می‌گذرد، ما چه کرده‌ایم؟!

تنها بلدیم سال‌روزها همایش برگزارکنیم و کمیته پیگیری تشکیل دهیم و یا پیامکی برای یادآوری بزنیم! اما تا به‌حال با خودتان فکر کرده‌اید، اینها چه فایده‌ای دارند؟!

درست است که یاد و نام افراد باید زنده نگه‌داشته‌شوند اما وقتی خود فرد زنده‌است چرا به عکس و تصویرش اکتفا می‌کنیم؟!

دوستی داستان رمانی را برایم تعریف‌می‌کرد که در زمان قبل از انقلاب، شاه ملعون ایران برای اینکه بگوید درحال انجام کارهای اصلاحاتی است و کار تبلیغاتی انجام دهد، عرصه را برای فعالیت یک شرکت آمریکایی تنگ و 2 مدیر ارشد آن را دستگیر کرد و شرایط را طوری هماهنگ کرد که به هیچ عنوان امکان آزادی آن دو آمریکایی ممکن نباشد، مدیر اصلی این دو نفر که در آمریکا زندگی می‌کرد، تمام تلاش خود را می‌کند که از طریق راه‌های دیپلماسی، 2 کارمند خود را آزاد کند اما چون اوضاع ایران آن زمان را نامساعد می‌بیند یک گروه چریکی آماده‌می‌کند تا بتواند 2 مدیر خود را از هر راهی که ممکن است، از بند نجات دهد.

مقایسه نابه‌جایی است اما نمی‌دانم چرا یاد امام موسی‌صدر افتادم، ما برای او چه کار کرده‌ایم؟!

در طول ماه‌های اخیر، شرایط لیبی دستخوش تغییرات بسیاری شد، تغییراتی که قدم به قدم بر سرنگونی دولت قذافی رسید و با شروع این تحولات در لیبی، بازار اخبار درباره امام موسی‌ صدر هم داغ شد.

گمانه‌زنی‌ها درباره بازگشت او شروع شد و البته بماند که عده‌ای هم طبق معمول برای منافع غرب بیل زدند و از شهادت ایشان سخن گفتند. با این اوصاف اما ما باز هم بیشترین کاری که توانستیم بکنیم تشکیل کمیته بررسی و مواردی از این دست بود تا بگوییم امام موسی‌صدر، در زندان‌های لیبی جابه‌جا می‌شود! یا بگوییم اگر دستگاه دیپلماسی و وزارت خارجه با دولت انتقالی لیبی همکاری داشته‌باشد، می‌توان برای آزادی امام موسی کاری کرد و الا باز همان آش است و همان کاسه!

کسی نیست از خود بپرسد با این کارها امام موسی صدر آزاد می‌شود، مگر؟!

آن قذافی که خود را مثل زن‌ها، آرایش می‌کرد، مگر طبق آداب دیپلماسی و قوانین بین‌الملل امام موسی را ربود که شما اکنون منتظر عملکرد دولت انتقالی! لیبی هستید؟! دل به رایزنی‌های دیپلماسی خوش نکنید!

در آن کشوری که سنگ روی سنگ بند نیست و ناتو زیر سایه امن قوانین بین‌الملل! مردم لیبی را در نماز عیدفطر به خاک و خون می‌کشد، نمی‌شد با پیگیری های جدی، دست‌کم خبر قطعی زنده‌بودن امام موسی را به دوستداران ایشان نوید ‌داد؟!


 مجله زن روز - 19 شهریور 1390