بی‌تاب هویزه

به دنیا آمدن

بی‌تاب‌ هویزه — Tue, 15 May 2012 12:50:26 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

تا به حال اینقدر دقیق به آن فکر نکرده بودم، "به دنیا آمدن" را می گویم.

امروز از صبح مدام همه پیگیرند، ببینند به دنیا آمد یا نه!

"به دنیا آمدن" ...

چقدر جالب! انتظار را در دل خودش دارد.

انگاری دنیا از اولش هم که خلق شد، با انتظار خلق شد...

انتظار...

بغض نوشت

بی‌تاب‌ هویزه — Fri, 11 May 2012 13:06:01 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

وقتی آدمی از رنگ انسانیت خسته و خالی شود...

این چنین، صدا و نفس هایش به عمق ژرفای سقوطش می رسد...

بغض نوشت

* نوشتن از غلطی (ایکاش می شد جور دیگرش را هم نوشت!) که شاهین نجفی...! کرده، خیلی سخت بود... تنها به آن علت که تحملش سخت است که کسی به امامت، به بهانه بودنت، توهین کند و تنها کاری که بتوانی بکنی، نشستن پشت کامپیوتر و نوشتن چند خط است، فقط همین؟! حالم اصلا خوب نیست...

چه دلی دارد خدا!

برخی توهین ها آنقدر سنگین است که آدمی را می ماند در این دنیای خراب آباد، چه خبر است، مگر...

** دلم می سوزد وقتی بچه شیعه از سرنادانی می گوید: چقدر فلان موضوع جواد است...

*** دلم می سوزد وقتی اسم شخصیت بدبخت و خلافکار فیلم یک بچه شیعه می شود؛ حسن، احمد، غلام حسین...

**** دلم می سوزد وقتی اسم امام های مان در فیلم های یک بچه شیعه به سخره گرفته می شود و به راحتی از کنارش عبور می کنیم...

***** دلم می سوزد وقتی خانم های چادری فیلم های یک بچه شیعه، بدبختند و خلافکار و ...

این روزها دلم زیاد می سوزد...

امان از دوغ لیلی، ماستش کم بود، آبش خیلی!

بی‌تاب‌ هویزه — Sun, 29 Apr 2012 10:51:55 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

شنیده‌بودیم این ضرب‌المثل را که فلانی برای خودش، نوشابه (بخوانید دوغ) باز می‌کند، اما ندیده‌بودیم دوغ محلی، آن هم به این غلظت!

هفته پیش سرتیتر همه روزنامه‌ها و سایت‌ها، یکی دیگر از خدمات فوق حرفه‌ای شهرداری بود؛ آموزش شنای رایگان در آب‌های کم‌عمق و در مواقعی پای دوچرخه در آب‌های پرعمق و همچنین لذت‌داشتن دریاچه‌های مصنوعی در این عصر تکنولوژی.

البته بماند که رسانه‌های شهرداری از سر تواضع و شکست‌نفسی! مطلقا این خدمات تفریحی و مهیج شهرداری را پوشش خبری ندادند. اما این هفته دلشان تاب نیاورد و تلافی تمام هفته پیش را یک جا به در کردند؛ تمام رسانه‌های مکتوب و غیره‌شان شده‌بود ویژه‌نامه جان‌فشانی جناب شهردار! حتی دست به دامان صدا‌و‌سیما هم شدند!

خدا می‌داند این یک هفته، چطور صبح‌ها را شب و شب‌ها را صبح کردند تا بگذرد و حرف دلشان را به ملت بخورانند! هرچه یادداشت و گزارش و عکس بود، برای رضای خدا در رسای جناب دکتر سروده‌بودند؛ هم اندر فواید داشتن پشتکار و هم کت و شلوار درآوردن و میز قهوه‌ای رنگ ریاست را رها‌کردن و زدن به کنار رود! – نه فکر خاصی نکنید برای خوش‌گذرانی و پایی به آب‌زدن که نبوده، بنده‌ خدا جناب شهردار زحمت‌کش، خدوم، ساده و مردمی، برای به‌دست‌گرفتن بحران مدیریت آب‌درمانی مردمان تهران شهر، حاضر شدند چند زمانی دست از کت و شلوار اتوکشیده‌شان، بردارند!

به گمانم بد نبود همشهری‌جوان هم به جای تصویر حامد بهداد روی جلدش، تصویر آقای شهردار را کار می‌کرد که از قضا، آب دریاچه مترو هم بر رویش پاشیده‌شده! بلکی شاید مهرجویی فیلم جدیدی می‌ساخت درباره شهردار فداکار با اسم "مهار محال" و یک فلاش‌بک هم می‌زد به سیل تجریش! جناب شهردار هم نقش اول؛ اتفاقا خوب هم می‌توانست بازی کند این نقش را، اصلا نابازیگری در کارش نیست!!!

البته گفتنی‌ست، ویژه‌نامه بدی نبود به لحاظ خبری اما انصافا ساخته‌شده‌بود این ضرب‌المثل برایش:

"امان از دوغ لیلی، ماستش کم بود، آبش خیلی!" گویی هنوز هم که هنوز است یادشان‌رفته شلنگ آب را ببندند!

* * * * *

این که دکتر قالیباف در آن برهه وظیفه‌شان را انجام دادند، درست. ما هم قدردان این وظیفه‌شناسی هستیم، اما، اما اینکه این انجام وظیفه را آنقدر بلد کنی که بشود کاری فرای‌ وظایف و جان‌فشانی! کاریست بس غیرحرفه‌ای و رنگ و بوهای دیگری هم به خود می‌گیرد! به‌خصوص آنجا که یادشان برود این بحران، سررشته‌اش به عدم انجام وظیفه ماضیشان برمی‌گردد.

آنجا که سال‌های نه چندان دور می‌شنیدیم؛ اگر در تهران باران شدیدی ببارد، مترو را آب برمی‌دارد!

آنجا که کار کارشناسی در رابطه با انتخاب مسیر مترو در کنار رودخانه اتخاذ نشد و اگر هم مسیر جایگزین دیگری امکان‌پذیر نبود، دیواره میان‌رود، دیواره‌ای مناسب با اقتضائات مکانی آن نبود!

و مترو به کنار، رودخانه‌هایی که هر بار با بارش شدید باران در خیابان‌ها به راه می‌افتد را چه بگوییم؟! هر‌چند وقت یک‌بار شاهدیم که بلوک‌های کنار خیابان و بزرگرا‌هها را تعویض می‌کنید، اما یک راه گذاشته‌نشده تا آب‌های احتمالی بر اثر باران به جوی‌ها سرازیر شود! نمونه‌اش خیابان ولیعصر عج الله که موقع باران، شبیه دوران جنگ، سنگربندی می‌شود

و این‌ها تنها نمونه‌هایی‌ست از عدم‌انجام‌وظیفه‌ای که به آنها اصلا پرداخته‌نشد!

بله! به عمل کار برآید، نه به زر و زور و رسانه!

کارناوالی بر دوش باران ابرهای برزیل

بی‌تاب‌ هویزه — Fri, 27 Apr 2012 12:12:59 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

گاهی وقت‌ها خداوند زمان را برایت صفر می‌کند؛ ثابت نگه می‌دارد و دوباره فرصت زیستن به تو می‌دهد و اگر خوب، این رها شدن را درک کنی، تمام طبیعت هم دست به دست هم می‌دهد تا نشانه‌های برداشتن خود از میان خود و خدایت را به تو نشان دهد آنگاه باران هم آسمان را برایت تطهیر می‌کند تا درخشش ستاره‌ها را به نظاره بنشینی.

محمد عرب هم زمانی که غرق در بی‌زمانی بود و به قول خودش فقط مسلمان‌زاده بود و از مسلمانی چیزی بیش از یک واژه نمی‌دانست، درست زمانی که قصد خواب کرده بود، برعکس همیشه قدم برداشت و در سن 26 سالگی بیدار شد و به حدیث آشنای دوست داشتن خالق که از پس صدای اشک‌هایش که بر گل سرشتش باریده می شد، گوش داد. او اکنون که 18 سال از این اتفاق می‌گذرد برایمان از آن لحظات می‌گوید...

"وقتی رسیدم ریو، دیدم همه در حال زدن و رقصیدن هستند، آن لحظه قضیه من مثل آن جوانی بود که به او می‌گویند در تهران، همین طوری روی زمین پول ریخته شده‌است. طرف می‌آید تهران، 14-15 ساعت هم در راه بوده. وقتی از اتوبوس پیاده می‌شود، می‌بیند یک تراول صد هزار تومانی، روی زمین افتاده‌است. با خودش می‌گوید: امروز که خسته‌ام، برم از فردا شروع کنم! (با خنده) من هم همان حالت شدم و گفتم الان که خسته‌ام، برم هتل و از فردا!

هفته نامه زن روز 26 فروردین 1391

پی نوشت

* مصاحبه را به لحاظ طولانی بودن، کمی تغییر دادم؛ کوتاهش کردم. لذا با آنچه در مجله چاپ شده است کمی تا قسمتی متفاوت است.

** با همسر آقای عرب هم مصاحبه شده، که ان شاءالله اگر فرصتی شد، آن را هم خواهم گذاشت.

آقای عرب! از چند سالگی رفتید آمریکا؟

حدودا 14 سالگی. خانواده من و خواهرم را گذاشتند پیش عمویم و خودشان چندسالی برگشتند ایران.

برایتان سخت نبود؟!

آنقدر آن جامعه جذابیت داشت که در پوست خود نمی‌گنجیدیم. کم کم هم جذب آن جذابیت ها شدیم و تغییر کردیم. به قول یک ضرب‌المثل آمریکایی؛ نمی‌شود آدم برود داخل استخر و خیس نشود! وقتی وارد آن محیط می‌شوید، محیط شما را با خودش می‌برد. من آن زمان فقط 14 سال داشتم و تقریبا هیچ نظریه‌ای از خودم نداشتم. با همان فرهنگ بزرگ شدم و وقتی به 22 سالگی رسیدم، کاملا در فرهنگ آمریکایی ذوب شده‌بودم!

البته آن عمویم که با او زندگی می‌کردیم، کافر بود و به همه چیز توهین می‌کرد. من و خواهرم، حرف‌های او را قبول نداشتیم ولی عکس‌العملی هم نشان نمی‌دادیم. اصلا به خدا و دینش فکر نمی‌کردیم و کاملا مشغول آن جامعه بودیم!

یادم هست یک روز برای شام رفته‌بودیم به یکی از رستوران‌های آن چنانی آنجا، وقتی برگشتیم منزل، یکی از آشنایان از ایران تماس گرفت و گفت امروز تاسوعا بوده‌است و ما نمی‌دانستیم! با این وجود هنوز به یکسری آداب و رسوم پایبند بودم که اتفاقا همان هم موجب رشد در زندگی‌ام شد!

مثلا چی؟

خوش‌اخلاقی و احترامی که به معلم می‌گذاشتم. در آمریکا کسی اصلا به معلم احترام نمی‌گذارد! دانش‌آموزان خیلی راحت پایشان را روی میز دراز می‌کنند یا در حال خوردن خوراکی‌اند یا با هدفن در حال گوش‌دادن به آهنگ‌اند و اعتنا نمی‌کنند که معلم آمده‌است.

اما من حترام می‌گذاشتم و همان برپا و برجایی که برای معلم انجام می‌دادم، باعث آغازموفقیتم در آمریکا شد! معلمم به خاطر این احترام‌ها، آنقدر از ایرانی‌ها، خوشش آمده‌بود که یک روز گفت، می‌خواهم به تو کمکی کنم. گفت: «محمد! تو یک مشکل چشمی داری و در ضمن خارجی هم هستی! بهتر است علاوه بر مدرسه‌ات وارد یک مدرسه فنی حرفه‌ای هم بشوی.»

همین مدرسه بود که باعث شد وارد جو کاری شوم و شرکت خودم را تأسیس کنم و از لحاظ مالی شرایط خوبی کسب کنم. ریشه این موفقیتم اخلاق خوب و احترام گذاشتن به بزرگ‌تر بود که این فرهنگ را ازایران یاد گرفته‌بودم!

از کارتان در آمریکا می‌گویید؟

به سبب کمک معلمم، توانستم مهندسی بهزیستی بخوانم لذا به بیماران داخل منزل خدمات ارائه می‌دادیم. وسایل پزشکی که بیماران در منزل به آنها نیاز داشتند مثل دستگاه‌های تنفسی و شستشوی ریه و وسایلی مثل صندلی چرخ‌دار که آن را هم توزیع می‌کردیم و هم تولید. یک قرارداد با فدرال آمریکا داشتم و یک قرارداد با ایالت کالیفرنیا و این طوری بود که وضع مالی‌ام خوب شد و مدام به دنبال لذت بیشتر از زندگی بودم.

فکر می کردید لذت بیشتر را کجا پیدا می کنید؟

اتفاقا برای خوشگذرانی بیشتر تصمیم گرفتم سفری را به برزیل داشته باشم. آن زمان در برزیل، کارناوالی برگزار بود که یک جشن و پایکوبی سنتی است. به نظرم آمد بروم ریودژانیرو چون آنجا همه چیز مهیا بود؛ پایکوبی و رقص و هر چی که فکرش را بکنید. حتی مشروبات الکلی را همین‌طوری کنار خیابان به افراد می‌دادند. وقتی این‌ها را شنیدم، خیلی خوشم آمد و گفتم: به! من که به دنبال لذت می‌گردم، پس تو دنیا بهترین جا باید ریو باشد. که این ریودژانیرو رفتن ما،‌ باعث شروع اتفاقات جدید در زندگی‌ام شد!

چطور؟

وقتی آماده حرکت بودم، خواهرم گفت، برزیل خیلی دور است، تو به خاطر کارت، سفرهای زیاد رفته‌ای اما به این دوری، نه! پس بیا از زیر این کتاب رد شو! به احترام خواهر بزرگ‌ترم از زیر آن رد شدم اما اعتقادی به آن نداشتم ولی می‌دانستم که قرآن است. بعد خواهرم گفت: ببوسش، من هم بوسیدمش و همین‌طوری لای کتاب را باز کردم، دیدم ترجمه فارسی دارد! چون فارسی را می‌توانستم بخوانم با خودم گفتم این کتاب را به جای آن کتاب دیگری که همراهم بود با خودم ببرم!

شما گفتید اعتقادی به قرآن نداشتید، پس چرا چنین تصمیمی گرفتید و کتابتان را عوض کردید؟

گفتم ببینم این کتاب چی هست که بتوانم از طریق خود همین کتاب به خواهرم که هنوز این عقاید پوچ و عقب‌افتاده را دارد، ثابت کنم که این کتاب مال قدیم و برای 1400 سال پیش که مردم سواد نداشتند، نازل شده و فقط درباره تمیز بودن و این جور چیزها نوشته. به گمانم همان حرف‌هایی که عموی کافرم مدام می‌گفت، در ذهنم مانده‌بود! خلاصه این کتاب را با خودم بردم.

خب! از ریو برایمان بگویید وقتی به آنجا رسیدید، چه کار کردید؟

وقتی رسیدم ریو، دیدم همه در حال زدن و رقصیدن هستند، آن لحظه قضیه من مثل آن جوانی بود که به او می‌گویند در تهران، همین طوری روی زمین پول ریخته شده‌است. طرف می‌آید تهران، 14-15 ساعت هم در راه بوده. وقتی از اتوبوس پیاده می‌شود، می‌بیند یک تراول صد هزار تومانی، روی زمین افتاده‌است. با خودش می‌گوید: امروز که خسته‌ام، برم از فردا شروع کنم! (با خنده) من هم همان حالت شدم و گفتم الان که خسته‌ام، برم هتل و از فردا!

شب وقتی که خواستم بخوابم برای این که چشم‌هایم خسته شود و راحت‌تر بخوابم، آن کتاب (قرآن) را برداشتم و از اولش شروع کردم به خواندن تا به صفحه پنجم، آیه 25 رسیدم و احساس کردم که کافی است و کتاب را بستم و خوابیدم. حدود 30-40 ثانیه گذشت که گفتم من الان چی خواندم؟! چی بود، اینها؟! بلند شدم، همان صفحات را 14-15 بار دوباره خواندم! هر دفعه انگار یک پرده‌ای از روی جهل من برداشته‌می‌شد، مثل سنگی که رویش را خاک گرفته و با دستمال‌ خاک‌های آن را می‌گیرند، انگار ذهنم داشت، تمیز می‌شد.

چه چیزی باعث این احساس شد؟

خب می‌گفت، این کتابی است راهنمای پرهیزکاران و آنها فلان صفات را دارند. بعد یک دفعه می‌گفت اگر شما را شکی است، پس بیاورید مانند آن سوره‌ای و گواهان خود را بخوانید و اگر این کار را نکردید که هرگز نمی‌توانید، پس طعنه به قرآن نزنید!

این خیلی برایم سنگین تمام شد! همین چند جمله مرا به فکر واداشت که یعنی هر غلطی دلم بخواهد، نمی‌توانم بکنم! این دنیا صاحب دارد و من هر راهی را نمی‌توانم بروم. تقریبا 99 درصد مطمئن بودم که کسی مشابه این کتاب را نیاورده‌است.

چرا این طوری فکر می‌کردید؟

یک حس بود. البته حتی برای آن یک درصد هم وقتی برگشتم آمریکا، رفتم دنبالش. یادم هست رفتم لس‌آنجلس، دانشگاه UCLA و با معلم ادبیات عرب که فکرکنم یهودی هم بود، صحبت کردم و از او پرسیدم، شما راجع به قرآن چیزی می‌دانید؟ چه فرقی با ادبیات عرب دارد؟! در آن نوشته‌شده که کسی نمی‌تواند مثل آن بنویسید! او گفت من فقط می‌دانم که اگر قرآن نبود خیلی از زبان‌ها در طول تاریخ از بین می‌رفتند، حتی خود زبان هیبرو(عبری). این کتاب باعث نجات ادبیات شده‌است!

بعد از آن اتفاق، سرانجام سفرتان به برزیل چه شد؟

این کتاب (قرآن) خیلی روی من اثر گذاشت و من وارد آن داستان‌هایی که به نیتش به ریو سفر کرده‌بودم، نشدم و تصمیم گرفتم از شهری به شهر دیگر برزیل سفر کنم تا رسیدم به جنگل‌های آمازون!

در جنگل‌های آنجا اتوبوس‌هایشان، قایق و کشتی است. یک جای دنج مثل بالای سکان کشتی می‌نشستم و قرآن می‌خواندم و زار زار گریه می‌کردم. می‌گفتم خدایا! من تمام این سال ها از این گنج دور ماندم! چرا اینقدر، دیر؟! نگران بودم، احساس می‌کردم از قافله عقب افتاده‌ام! آن زمان باران می‌آمد و من هر قطره باران را دنبال می‌کردم تا به آب برسد. بعدها فهمیدم که در روایت آمده‌است که هر قطره باران به همراه یک فرشته نازل می‌شود و با خودم می‌گفتم چه زیبا! من به آن فرشته‌ها نگاه می‌کردم. مثلا یادم هست، دلفین‌ها درآب بازی می‌کردند، میمون‌ها از درختی به درخت دیگر می‌رفتند و این‌ها همه برایم عجیب بود و نشانه! طبیعت برزیل هم آن قدر زیباست که آدم جذبش می‌شود و تمامی‌ اینها باعث شد که سفرم بیشتر طول بکشد! جالب است بدانید که برزیلی‌ها، خیلی ایرانی‌ها را دوست دارند و آیت الله خمینی را هم می‌شناختند. وقتی می‌فهمیدند ایرانی هستی با لبخند می‌گفتند خمینی! خمینی!

وقتی از سفر برگشتید، با آن حال و هوایی که داشتید، چه کار کردید؟

اول از همه تمام وسایل خانه را دور ریختم. خانه‌ام پر بود ازآلات موسیقی؛ گیتار، کیبرد، جاز و ... معمولا با دوستانم جمع می‌شدیم و موسیقی می‌زدیم. معروف بود، هر کس می‌خواهد خواننده بشود، برود خانه محمد! در این دور هم بودن‌ها هم، تمام آداب و منشمان کاملا غربی و آمریکایی بود و حرفی از حلال و حرام نبود. خانه را طوری درست کرده‌بودم که هر تیپ آدمی، راحت باشد؛ استخر داشتم، مشروبات هم همیشه آماده‌بود تا اگر کسی می‌آمد، بتواند راحت استفاده کند.

چرا به نظرتان آمد که باید آلات موسیقی را دور بریزید؟

چون آن محیط را دیگر دوست نداشتم، اذیتم می‌کرد. حتی به همه دوستانم بی‌اعتنایی کردم و به قول معروف پرشان دادم و گفتم دیگر سراغم نیایند. مشروبات الکلی را هم دور ریختم. (با خنده) خانواده (خواهرم و همسرش، چون من با آنها زندگی می‌کردم) مدام چشم‌هایشان گشاد می‌شد! می‌گفتند این چه کارهایی است که تو می‌کنی؟! نماز می‌خوانی، روزه می‌گیری، قرآن می‌خوانی؟!

بلد بودید نماز بخوانید؟

نه! از دیگران می‌پرسیدم که نماز را چطوری می‌خوانند. (با خنده) دقیقا یادم نیست چه کار می‌کردم. شاید سوره حمد را می‌خواندم چون آن را حفظ بودم. فکر کنم همین طوری می‌رفتم رکوع و سجود. نمی‌دانم چه می‌گفتم، شاید صلوات می‌فرستادم! اما تعداد رکعات را از خواهرم پرسیده‌بودم.

خانواده چطور با تغییرات شما کنار آمدند؟

ابتدا خیلی اذیت شدند چون آنها (خواهرم و همسرش) منتظر همان محمدی بودند که خیلی شیطنت داشت و مدام اهل پارتی رفتن بود اما من تغییر کرده‌بودم و محیط را هم تغییر داده‌بودم. کم کم فشار روی آنها بیشتر شد. محیط‌هایی که آنها می‌رفتند یا مهمانی‌هایشان را نمی‌رفتم و این موضوع برایشان خیلی سخت بود اما بعدا خودشان هم به این نتیجه رسیدند که رفتار من درست است. مثلا الان خواهرم محجبه است و کاملا تغییر کرده. حتی یادم هست که بعد از تغییراتم به من گفتند تو که نماز می‌خوانی، روزه می‌گیری، خب یکباره حج هم برو و این طور شد که راهی حج شدم.

چیزی از حج و اعمالش می‌دانستید؟

هیچی! (با خنده) فقط یک کوله‌پشتی برداشتم و رفتم وسط جده! آن زمان آمریکا ویزای شخصی می‌داد اما الان نه. وقتی رفتم جده، با یک گروه ایرانی آشنا شدم که از مشهد آمده‌بودند. به آنها گفتم من ایرانی هستم و ازآمریکا آمده‌ام و هیچی نمی‌دانم. آنها هم قبول کردند با آنها باشم. (باخنده) من دور خودم حوله پیچیده بودم! بهم گفتند این حوله‌ها چیه که به خودت پیچیدی؟ گفتم لباس احرام است که بعضی‌ها پوشیده‌اند! گفتند بدو، برو لباس خودت را بپوش، اینها مال الان نیست. فکر کنید! آن زمان موهایم تا کمرم بود! خلاصه ما وارد گروه آنها شدیم و اعمال را یادم دادند. روحانی کاروانشان خیلی مهربان بود و بعضی وقت‌ها می‌زد پشتم و می‌گفت، ببینید خدا این را چطوری هدایت کرده‌است!

با توجه به این که آن ابتدا اطلاع زیادی از اسلام و احکام نداشتید، چگونه اطلاعاتتان را در این رابطه افزایش می‌دادید؟

یکی از دوستان خانوادگی‌مان به ایران، رفت و آمد داشت و برایم یکسری نوارهای سخنرانی می‌آورد و این گونه با احکام اسلام آشنا می‌شدم. در آن زمان در آمریکا جایی نبود که بتوانم بروم و درباره اسلام اطلاعات کسب کنم و فقط نوارهای سخنرانی را گوش می‌دادم و قرآن می‌خواندم. حدود 18 یا 19 بار، قرآن را از اول تا آخر خواندم. البته مقوله نماز خیلی به من کمک کرد.

یعنی چی مقوله نماز خیلی کمکتان کرد؟

آن اوایل با آنکه تغییر کرده‌بودم اما هنوز خیلی مذهبی نشده و کنسرت می‌رفتم. زمانی که در کنسرت بودم اگر وقت نماز می‌شد، سریع می‌رفتم مثلا داخل پارکینگ آنجا و نمازم را می‌خواندم. بعد کم کم حس کردم این دو تا با هم جمع نمی‌شود. به خودم می‌گفتم، تو آمدی محیطی که خیلی باز است و هر کسی هر کاری دلش بخواهد، انجام می‌دهد، بعد می‌روی در همان محیط وضو می‌گیری و در پارکینگ آنجا نماز می‌خوانی! چون نماز مرتب تکرار می‌شد کمک کرد، به مرور فرهنگ اسلامی‌ برایم جا بیافتد و بتوانم رفتارم را نسبت به آن تنظیم کنم که البته وقتی شیعه شدم و اطلاعاتم نسبت به اهل بیت بیشتر شد، این تطبیق هم بیشتر کمکم کرد.

پس از ابتدا شیعه نبودید؟

اصلا نمی‌دانستم مسلمان‌ها چند گروه هستند! در یکی از سخنرانی‌ها شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله می‌فرمایند همان طور که یهودی‌ها چند گروه شوند و نصاری هم، مسلمانان نیز بعد از فوت من به چندین گروه تقسیم می‌شوند ولی آگاه باشید که بین آنها فقط یک گروه، حقیقت را می‌گوید. این حدیث سبب شد که درباره این که آن گروه چه کسانی هستند، تحقیق کنم و جوابش را در بین کتاب‌ها و سخنرانی‌ها پیدا کردم.

بیشتر چه سخنرانی‌هایی را گوش می‌دادید؟

آن اوایل، بیشتر سخنرانی‌های آقای شریعتی را گوش می‌دادم، به خصوص "فاطمه، فاطمه است" بعدها که متوجه شدم اهل بیت چه کسانی هستند، وقتی "فاطمه، فاطمه است" را گوش می‌دادم و همین طور با آن گریه می‌کردم. احساس می‌کردم این خانواده از همه چیزشان گذشتند اما من الان حاضر نیستم ذره‌ای از لذت زندگی‌ام بگذرم. بعدها وقتی اطلاعاتم نسبت به این خانواده بیشتر شد، شروع کردم درباره‌شان شعر گفتن.

چه زمانی جرقه شعر گفتنتان زده شد؟

مسجدی که در آمریکا می‌رفتم، در دهه محرم برنامه داشت. نوحه‌ها به زبان فارسی یا عربی خوانده می‌شد و برخی افرادی که می‌آمدند مسجد، فقط زبان انگلیسی بلد بودند لذا چیزی از مراسم سینه‌زنی متوجه نمی‌شدند و فقط سینه می‌زدند. حتی خود بچه‌های ایرانی هم که آنجا به دنیا آمده‌بودند، خیلی نوحه‌ها را متوجه نمی‌شدند. همین مسأله باعث شد که شروع کنم به نوشتن نوحه و شعر به زبان انگلیسی. بعدها آنها را در مساجد می‌خواندم و بچه‌های دیگر هم از آنها استفاده می‌کردند. وقتی هم که به ایران آمدم، سی‌دی تمنایی برای بیداری؛ call for awakeing را درست کردم که در واقع همان سینه زنی با موسیقی است.

شما کربلا هم رفتید؟

بله. اتفاقا کربلا، حال و هوای خاصی دارد؛ می‌توانم بگویم فضای سنگینی دارد. ما حدود 4 روزدر کربلا بودیم، داشتم خفه می‌شدم؛ به خصوص وقتی کنار قبر حضرت می‌رفتم، تحمل آنکه در آنجا چنین حوادثی اتفاق افتاده، برایم خیلی سنگین بود، خیلی. اصلا نمی‌توانستم در ان شهر بیشتر دوام بیاورم!

در مکه و مشهد هم همین طور. هنوز که هنوز است هر بار که می روم مشهد احساس می‌کنم، گنگم. درک ائمه و شهدا سخت است. مثلا سر خاک شهید پلارک هم که می‌رویم، خوب احساس می‌کنم که درک آنها راحت نیست. گلزار شهدا، فضای معنوی خیلی خوبی دارد. من و همسرم بعضی وقت‌ها که می‌خواهیم برویم پیک نیک، می‌رویم گلزار شهدا و بهشت زهرا.

برای پیک نیک می‌روید گلزار شهدا و بهشت زهرا سلام الله علیها؟

بله! آنجا یک جای معنوی خیلی خوبی است. بعضی‌ها به پارک می‌روند اما ما می‌رویم آنجا. اتفاقا با اشخاص خیلی خوبی هم آشنا می‌شویم. یک دفعه با پدر 3 شهید آشنا شدم. وقتی این افراد را می‌بینی؛ حال و هوا و روحیه‌شان، می‌فهمی که همه اینها واقعی هستند و قابل لمسند و فقط داخل کتاب‌ها نیست.

اگر شما این حرف را به یک جوان امروزی بزنید، می‌گوید مگر می‌خواهم افسردگی بگیرم که بروم بهشت زهرا؟! کما اینکه چند سال پیش، ما شاهد این مسأله بودیم که وقتی قرار شد تعدادی شهید گمنام را در یکی از محله‌های تهران تدفین کنند،‌ اهالی منطقه ممانعت کردند و گفتند ما افسردگی می‌گیریم!

نه! اینها افسردگی نمی‌آورد. ما باید دیدمان را عوض کنیم. در بهشت زهرا، خیلی چیزها قابل لمس است؛ احساس می‌کنید این افرادی که در جنگ تحمیلی، جانشان را از دست داده‌اند، به یک عشقی این کار را کرده‌اند. شهدا به خاطر آن عشق از چیزی که خیلی برای ما عزیز است و آن زندگیست، گذشتند و این خیلی ارزش دارد.

خداوند در قرآن می‌فرمایند: دوست دارید، بهترین تجارت را به شما یاد بدهم؟ من از همه به شما بیشتر سود خواهم رساند. شهدا هم تاجرند، تاجرهایی که بهترین تجارت را کردند و با خدا معامله کردند،‌ نه برای مقامی؛ برای هیچی و شاهدشان هم خود خدا بوده‌است و تنها با او معامله کردند. پس بودن در آن فضا اصلا باعث افسردگی نمی‌شود.

ناهنجاری‌هایی که تجربه می‌کنیم، به دلیل دیدمان است. اگر از آن منشوری که خدا می‌خواهد، به این عالم نگاه کنیم می‌بینیم که همه چیز زیباست به همین خاطر است که حضرت زینب سلام الله علیها در سخنرانی‌شان فرمودند که من جز زیبایی ندیدم. ایشان، پسرانشان، برادرشان و آن همه از اعضای خانواده‌شان را از دست دادند، بعد می‌گویند جز زیبایی ندیدم! مگر می‌شود؟! بله، چون نگاه زینب از آن منشوری بوده که خداوند می‌خواهد. دید او، دید درستی است.

شما 3 سال است که برگشتید ایران چرا همان آمریکا که امکانات و رفاه بیشتری دارید، نماندید؟

چون محیط ایران، اسلامی است و خیلی مسائل در اینجا رعایت می‌شود و ایران را خیلی دوست داریم. در آمریکا منزل ما کنار دریا بود اما هیچ وقت نمی‌توانستیم به کنار دریا برویم. متأسفانه اکنون هم در ایران بعضی مواقع شرایطی را می‌بینیم که اذیت‌کننده است!

اما خب برگشت‌ ما به ایران دلایل دیگری هم داشت، مرجع تقلید بنده آیت الله بهجت بودند، تا زمان فوتشان. آقا فرموده‌بودند چون بنده نه مبلغ دین اسلام هستم و نه دانشجویی در حال تحصیل هستم و فقط برای زندگی در آمریکا مانده‌ام لذا ماندنم جایز نیست و باید برای زندگی به کشورهای اسلامی بروم و این شد که تصمیم گرفتیم (من و همسرم) برای زندگی به ایران بیاییم. نکته دیگر هم اینکه، یکسری از دوستانم در حوزه حاج آقا مجتهدی درس می‌خوانند و بنده از طریق آنها چندباری خدمت ایشان رفته‌بودم. آخرین باری که خدمتشان رفتم که اتفاقا ایشان حالشان خوب نبود و بنده برایشان یک دستگاه اکسیژن هم آورده‌بودم به حاج آقا گفتم می‌خواهم برگردم ایران. ‌حاج آقا، نگاهی به من کرد و گفت شما برو رضایت پدرت را بگیر! وقتی برگشتم متوجه شدم اینکه تمام این سال‌ها کار برگشتنم درست نمی‌شود و مدام در کارمان گره ایجاد می‌شود، به دلیل عدم رضایت پدرم بوده‌است! این برایم جالب بود، چرا که حتی خودم هم نمی‌دانستم گره کارم کجاست اما حاج آقا متوجه این مسأله شده‌بودند! خدابیامرزدشان.

/strongzwnj;ام بگذرم. بعدها وقتی اطلاعاتم نسبت به این خانواده بیشتر شد، شروع کردم درباره

dir=

p style=

text-align: justify;

دختر...

بی‌تاب‌ هویزه — Tue, 24 Apr 2012 09:55:56 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

حسن و حسین و زینب باهم بازی می کردند؛ خاله بازی. زینب شد مادر، حسن و حسین هم بچه هایش.

زینب وقت جارو کشیدن خانه خیالی شان، دست به کمر گرفت...

حسین پرسید:

آبجی! چیزیت شده؟!

*****

دختر در همه چیز دوست دارد، شبیه مادر باشد...

باران بهاری

بی‌تاب‌ هویزه — Sun, 15 Apr 2012 09:35:37 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

صدای باران بهاری به شیشه اتاق، چه زیبا آرام می کند دل را...

حتی رعد و برق هایش هم از جنس دیگریست...

عاشق رعد و برق های بهاری ام که اول برای گل ها و شکوفه های باغچه، چشمک می زنتد و بعد برایشان می بارند...

عاشق ناز و سرکج کردن و عشوه گری برگ بوته های گل رز باغچه ام وقتی که باران با تمام وجودش نوازششان می کند...

عاشق بلند شدن بوی خاکم که به احترام باران، تمام قد می ایستد و آدمی، از این قد و قامت، مدهوش می شود...

همه چیز زیباست؛ باران می بارد، باد می وزد، غنچه های باغچه هم نوبت به نوبت می خندند...

حتما حال تو خوب است که دنیا اینقدر زیباست... ایکاش زودتر بیایی که در کنار تو، این زیبایی ها، زیباترست...

* * * * *

امام هادی علیه السلام:

فروتنی در آن است که با مردم چنان باشی که دوست داری با تو چنان باشند.

سرباخته کوی عشق

بی‌تاب‌ هویزه — Sat, 07 Apr 2012 20:25:43 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

گفتن از سید مرتضی کار هر کسی نیست. من هم نه قلمم توان نوشتن از او را دارد و نه قصدش را دارم. برای نوشتن از او، فقط باید خواند و شنید؛ قلم و صدایش را. نوشتن معنا پیدا نمی‌کند.

فقط می‌ توان گفت جای خالی " خان گزیده‌ها"، "اشلو"، "گمگشته‌های دیار فراموشی"، "دلباخته"ات را همه حس می‌کنند.

تو راوی دلتنگی‌های دوکوهه بودی اما گویا دوکوهه آنقدر با تو و صدایت عجین شده‌بود که خود روایت‌گری می‌کرد. اما نه! شاید هم دوکوهه سکوت کرده‌بود و تمام وجودش را به صدای تو هدیه‌داده‌بود، چرا که تو به گفتن احتیاج‌داشتی، او هم به شنیدن صدای تو، محتاج.

تو "علمدار" را ساختی تا ترنم لبخندهای همیشگی را به ما یاد دهی...

با "ضیافت و رمز پیروزی"ات تجربه جزو هیبت شبانه رودخانه اروند‌شدن را به ما چشاندی...

"عروج" را ساختی تا بازار عاشقی را نشانمان دهی و به رخ بکشی موج‌زدن دریا را در چشم‌ها...

فرزند زمان خود بودی و "سراب" را ساختی تا طعم تلخ و گس مهاجرت را به تصویر بکشی و چه خوب بر دل‌ها نشست حرف‌هایت...

و اما "اشلو"ات؛ "اشلو" داستان گریز از نام و نشان و گریختن از شهرت بود؛ متاعی که در میان اهل دنیا خریدار ندارد...

"یادی از سه دلباخته" ات را یادت هست؟ آن را ساختی تا به ما بگویی، دنیا می‌ماند برای دنیا...

همه این‌ها را ساختی تا رسیدی به "شهری در آسمان" اما این بار تو خود راوی نبودی، به شهری در آسمانت سفر کردی و لنز دوربین را گذاشتی و آن را به ما سپردی و قصه ناتمام را به نظاره نشستی تا ما تمامش کنیم...

نمی‌دانم خوب امانت‌داری بوده‌ایم یا نه؟! نمی‌دانم مسیر دوربین را بر ستیغ جبال فتح درست تنظیم کرده‌ایم یا نه؟! اما می‌دانم روایت‌هایت، خوب فتح کرده‌اند دل‌ها را.

و می‌دانم که از تو آموخته‌ام گفتن و شنیدن از حقیقت، تکلیف است نه تفنن و چون تکلیف است به قدر توانایی باید گفت، نه به قدر حوصله...

هفته نامه زن روز 19 فروردین 1391

پی نوشت

* شهید آوینی برایم حس عجیبی را تداعی می کند و هنوز که هنوز است، نمی توانم با کلمات بیانش کنم و حتی وقتی دقیق می شوم، نمی فهمم ش اما این احساس را دوست دارم! یک حس سرشار از رمزآلودگیست، رمز آلود بودنی که همراه با هراس نیست، شوق و نوعی آرامش در آن نهفته است... برایم جالب است اما ایکاش می فهمیدم ش...

...

بی‌تاب‌ هویزه — Tue, 03 Apr 2012 20:39:31 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

دلم، مدینه غمه برای علی...

روایت نیایشی از دل گلستان به آسمان

بی‌تاب‌ هویزه — Thu, 15 Mar 2012 12:31:48 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

دوستم تعریف می‌کرد که:

وقتی کوچیک بودم، همیشه روی پای بابایم می‌نشستم و آروم، آروم با ریش‌های بابایی بازی می‌کردم و می‌گفتم: بابایی حالا که حالت خوبه و دیگه عصبانی نیستی، قرصات رو هم خوردی، میای بازی؟! برام قصه بگو...

بابایی هم با یک صدای آروم و کش‌دار و نگاه‌های سردش که با این حال، تمام وجودم رو گرم می‌کرد، می‌گفت باشه و شروع می‌کرد به قصه گفتن:

" یکی بود یکی نبود... به جز خدا هیشکی نبود

یک...

یک بابایی بود که...

یه دختر خیلی نازی داشت...

...

بابایی...

...

عاشق اون دخترش بود...

دخترش........"

و مثل همیشه، پلک‌های بابایی اون چشم‌ها مشکیش رو ازم قایم می‌کرد و باباییم رو بی‌اختیارمی‌برد به خواب...

آرزو به دل موندم یه بار باباییم قصه رو تموم کنه اما نمی‌شد، هیچ وقت نشد... باباییم کلی قرص می‌خورد و بیشتر وقت‌ها با اینکه بیدار بود اما انگار نبود...

*****

دیروز وقتی که آن جان‌باز میدان مرد، تکیه‌داده‌بود به تخت و خیلی آرام و کش‌دار صحبت‌می‌کرد، به‌طوری که سخت متوجه حرف‌هایش می‌شدم، بی‌اختیار یاد حرف‌های دوستم افتادم تا اینکه وقتی وسط صحبت‌های آن‌جانباز، یک دفعه دیدم که سکوت کرد و این سکوت آنقدر ادامه داشت که متوجه شدم خوابش برده، تازه فهمیدم که خاطره دوستم را به چشم دیدم... هیچی از احساسم در آن لحظه نمی‌توانم‌، بگم...

به قول کسی که همراهم بود: واقعیت داشت این لحظه؟! واقعا خوابش برد؟! اون که داشت حرف می‌زد!

به قول یه بنده خدای دیگه‌ای، اگر این اتفاق رو تو سکانس فیلمی می‌دیدم، می‌گفتم دیگه چرا تا این حد اغراق می‌کنند... اما نه اغراق نیست به خدا...

*****

وقتی می‌برگشتم خونه، سردردم از احساسی که آنجا داشتم، حرف می‌زد ولی خوشحال بودم که تونستم بیام آن هم به اصرار پر اصرار یک دوست...

گریه‌ و بغض‌کردن کسی را دوست ندارم ببینم اما دیروز، دیدن اشک و بغض بعضی‌ها برایم قشنگ بود...

صدای بغض‌کرده بعضی‌ها که می‌گفت چقدر باورش سخته که روز عروسی دخترت نتوانی بروی مراسمش.

صدای بغض کرده‌ای که می‌گفت چطور باور کنم پشیمون نبودن مردی را از جبهه رفتنش درحالیکه که الان به خاطر همان جبهه‌، مدام حالش بد می‌شود و حتی یک‌بار خونش را آتیش‌زده و خونش الان سقف ندارد و دل نگران خانوادشه، خانواده‌ای که یک سالی می‌شه که ندیدتشون...

دوست داشتم اشکی را که می‌گفت چقدر سخته باور اینکه که اینقدر داروهایت سنگین باشند که حافظه تو را از بین ببرند و فقط یک نگاه سرد داشته باشی....

دوست داشتم اشکی که نشان از این بود که احساس کردند که چقدر این سال ها، عقب بودند...

*****

جدای از این حس و حال‌ها، سوتی برخی از بازدیدکننده‌ها هم جالب بود...

* طرف اومده عیادت برای التیام غم و درد جان‌باز، بعد برمی‌گرده می‌گه: ان شاءالله خدا بهتون صبربده. می‌دونم خیلی سخته که خانواده‌هاتون بهتون سر نمی‌زنن و رهاتون کردن!!!

بر می‌گردم میگم: تو رو خدا! شما نمی‌خواد اینا رو دلداری بدی! قربونت... همون سکوت چیز خوبیه. اصلا یه لبخند خالی... بعد دوباره برمی‌گرده میگه: آخه نمی‌دونی چه زجری می‌کشن اینا، خانواده‌هاشون نمی‌تونن تحملشون کنن...

(یعنی اون لحظه حیف که هیچ عکاسی نبود! اونجایی که باید باشند، نیستند اونجایی که نباید باشند، هستند! همین جا تو پرانتز بگم، از یه چیزی خیلی بدم میاد اون هم بعضی عکاس‌ها! ( حالا همه عکاس‌ها گارد نگیرن‌، گفتم بعضی‌ها!) یعنی اینقدر شبیه ... هستند که هیچ جوره نمی‌تونی توصیفشون کنی! با صدتا ایما و اشاره به طرف می‌فهمونی که نمی‌خوام ازم عکس بگیرید اما خدا پدر آی‌کی‌یو رو بیامرزه! انگاری قسم جلاله خورده که تا یه عکس غافل‌گیرانه و ضایع، ازت نگیره، ول کن نباشه!)

* عده‌ای از دوستان داشتند با یکی از جان‌بازان عزیز صحبت می‌کردند و درباره خانواده‌ش سوال می‌پرسیدند، که یکی‌شون پرسید، چندتا بچه دارید. جانباز بنده خدا هم گفت: بچه ندارم. باز دوباره پرسید، چرا؟ جان‌باز بنده خدا هم گفت: خب ازدواج نکردم!

تا اینجاش خوبه و موردی نداشت، اما ول کن نبود که، پرسید خب چرا ازدواج نکردید؟! آخه چرا؟! دلیل خاصی داشته؟!!!

جان‌باز بنده خدا هم سکوت کرد... و سرش رو انداخت پایین...

یکی هم نبود بگه، بالام جان! برخی از این جان‌بازان تو سنین نوجوانی و اوایل جوانی دچار این عارضه شدند و خب بالتبع تعدا بسیار کمی از‌ آنها این فرصت رو پیداکردند که بتوانند ازدواج کنند...

کلا، خوب بود دوستان، قبل از اینکه تصمیم بگیرند بیان، یکم توجیه می‌شدند!

در مجموع هم باید بگم، بسیار سپاسگزارم از بزرگوارانی که هماهنگی این بازدید رو برعهده داشتند.

خدای من و تو

بی‌تاب‌ هویزه — Tue, 13 Mar 2012 08:33:29 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

آخرین نگاهش بود اما به خودش گفت

نه!

یا آرامش بود یا ترس اما این بار...

تا به حال هر دو را با هم در کنارش نچشیده بود

حس کرد...

سر به زیر انداخت و گفت

دلت آرام باشد

من نیستم اما...

خدای من و تو هست در کنارت...

و حالا سال هاست که خاطره آن نگاه، یادآوری می کند حضور خدا را برایش...